Openbaar onderzoek in kader van landbouwbeleid

Nog tot en met 14 maart kun je opmerkingen doorgeven voor het openbaar onderzoek in verband met het landbouwbeleid 2023-2027.

Gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB)

Europa wil tussen 2023 en 2027 inzetten op een gemeenschappelijk landbouwbeleid met volgende doelstellingen:

1.     zorgen voor een eerlijk inkomen voor landbouwers

2.     het concurrentievermogen vergroten

3.     de positie van de landbouwers in de waardeketen verbeteren

4.     bijdragen tot matiging van en aanpassing aan de klimaatverandering

5.     zorgen voor het milieu

6.     landschappen en de biodiversiteit beschermen

7.     de generatiewissel bevorderen

8.     het platteland vitaal houden

9.     de kwaliteit van onze voeding en onze gezondheid beschermen

Vlaams strategisch plan

Om het Vlaamse strategisch plan voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid 2023-2027 te kunnen goedkeuren, wordt een planmilieueffectenrapport (plan-MER) uitgevoerd. Hierin worden de effecten op het leefmilieu en de omgeving onderzocht.

Het ontwerp van dit plan-MER en het ontwerp van het Vlaams GLB strategisch plan 2023-2027 kun je inkijken bij de dienst Omgeving in het gemeentehuis, of raadplegen op www.vlaanderen.be/landbouw/GLB-plan-MER

Opmerkingen?

Nog tot en met 14 maart kun je opmerkingen met betrekking tot de plannen doorgeven via de:

Dienst Omgeving Zeelaan 21, 8660 De Panne omgeving@depanne.be

of

rechtstreeks bij:

Departement Landbouw en Visserij (Secretariaat-generaal Plan-MER PL0272, GLB Koning Albert II-laan 35 bus 40, 1030 Brussel; departement@lv.vlaanderen.be

 

https://omgeving.vlaanderen.be/milieueffectrapportage

 

Paul en Martine van ‘t Jagershof sluit zijn deuren na 34-jaren in dienst van de klant

Het populair café-restaurant 't Jagershof sluit na 34 jaar de deuren, overnemer gezocht: “Tijd om op adem te komen” Paul Elewaut (63) en Martina Blondeel (62) van het café-restaurant 't Jagershof hangen hun kokskostuum en pollepel na 34 jaar aan de haak.

Met de jaarwisseling kwam er een einde aan 34 jaar restaurant ’t Jagershof. De pensioengerechte leeftijd, het corona verhaal en het moeilijk vinden van personeel waren de drie puzzelstukken die de beslissing van Paul en Martine definitief maakten.

Chef Paul was in zijn ganse carrière kok in hart en nieren.  Voor het echtpaar naar Woumen kwam was Paul uitbater van het bekende restaurant Den Tijl in Ruddervoorde.  De laatste twee jaar werkte Martine samen met de chef in de bloeiende zaak.  Men vroeg de eigenaar om de zaak te kopen maar dat ging niet door en dus besloot het tweetal om een nieuwe zaak te starten op een andere locatie.  Een vrijgekomen restaurant vinden is echter niet gemakkelijk tot Martine haar schoonzus vertelde dat er in Woumen een café met feestzaal over te nemen was.  Na even de markt te hebben afgetast, besloot men ’t Jagershof te kopen en te renoveren.  In 1988 werd met man en macht gewerkt om het café eigenlijk om te vormen tot café en restaurant waar men mensen een dagschotel zou kunnen aanbieden.
In augustus van hetzelfde jaar was de zaak klaar en kon er gedacht worden aan een feestelijke opening.  September 1988 was voor Woumen een heel bijzondere maand, de tweede zondag was er opendeurdag in de volledig vernieuwde Sint-Andreaskerk (drie jaar eerder door brand verwoest n.v.d.r.), de derde zondag werd de kerk plechtig ingewijd en met Woumen kermis openden Paul en Martine de zaak.  Woumen was terug een café maar vooral een eerste restaurant rijker.  Bij de opening kon men over de koppen lopen: trouwe klanten van Ruddervoorde kwamen even kijken en Woumenaars piepten even binnen in het restaurant van de Blankaartgemeente.  Eén week later stond er voor Paul en Martine nog iets nieuws op het programma: de eerste begrafenis in de feestzaal, voor hen iets helemaal nieuw maar in de volgende jaren een vaste activiteit.
 
Wat waren jouw specialiteiten in de zaak?
Martine valt met de deur in huis ‘Enkel verse producten gebruikten we in het restaurant.  Nooit diepvries materiaal en dat maakt het eten o zo lekker.’ Paul vult aan ‘ Ik wilde gewone gerechten met een bijzonder toetje aanbieden aan de klanten.  Geen overdreven schilderijen maar degelijke dagelijkse kost met een streepje van de chef’
Het waren vooral de palingen die door de klanten gegeerd werden.   Het overheerlijkste vonden de klanten paling in looksaus.  Velen kwamen van heinde en ver om gerechten te kiezen met lekkere, verse looksaus.  Kikkerbilletjes, scampi’s waren dan ook naast paling uitverkoren maaltijden voor heel wat eters.  Heel wat mensen die ooit eens van dat lekkers geproefd hadden bij Paul kwamen later terug daar ze nergens anders die gerechten zo heerlijk kregen voorgeschoteld.  Van Rekkem tot Doornik, van Blankenberge tot Torhout werd er reclame gemaakt voor de heerlijke keuken.
In de winter was het gezellig in het kleine restaurant of in de grote feestzaal maar ’s zomers kon het prachtige buitenterras –met de schitterend verzorgde bloemen door de gastvrouw met liefde verzorgd- iedereen bekoren.  Daar kon men dan terug genieten van nog een talent van Paul bij het smullen van een heerlijk coupe zelfgemaakt ijs of een net geslagen sabayon. 
 
En wat gaan jullie nu doen?
Eerst en vooral opruimen, sorteren wat blijft en verdwijnt, even op adem komen en genieten van vrije dagen die we in al die jaren nooit hadden.  We blijven in ieder geval in dit prachtige dorp wonen.  Hopelijk kunnen we de zaak snel overlaten zodat het dorp en de passanten terug kunnen genieten van een lekkere maaltijd in de Blankaartgemeente. We zien wel …
Maar chef Paul zal vooral nu wat meer tijd kunnen steken in duikclub Okeanos waar hij reeds zolang lid van is.  Een hobby die Paul de nodige rust bezorgde tussen het vele kokkerellen door.   Als instructeur kan hij nu meer aandacht hebben voor de opleiding van jonge, enthousiaste duikers, … kan hij een handje helpen met de papierwinkel en wie weet misschien ook even in de potjes roeren voor de leden van de club.
 
Paul en Martine mogen we jullie danken voor die vele smakelijke momenten die de bezoekers hier meemaakten hetzij privé hetzij met verenigingen.
 
Veel succes en nog vele mooie jaren!

Tel: 051 50 01 58

www.jagershof.eu

 
Redactie: Bertrand Vande Ginste – www.woumen.eu

Groenzoneproject Basisschool ‘De Veerkracht’

 De vrije basisschool 'De Veerkracht' nam in september de prachtige,  nieuwe gebouwen in gebruik en sinds het herfstverlof mochten de kinderen ook genieten van de leuke nieuwe speelplaats.  Het vroegere speelplein diende echter nog aangepakt te worden.  Tijdens de nieuwbouw leed het speelplein wat schade door kranen, machines, …  De school had een heel fijn groenzoneproject op het oog maar financieel zou het na de grote bouwkosten een heel zware dobber worden.  Gelukkig koos Uitgeverij Plantyn het groenzoneproject van de school uit als winnaar van een groene wedstrijd die zij hadden uitgeschreven. De uitgeverij sponsorde de aanplant van een speelbos en een voor de kinderen heel leuke wilgentunnel.(zichtbaar op de foto) Ook de provincie West-Vlaanderen droeg zijn steentje bij via het project ‘Natuur op School’ ( het vroegere MOS-project) met het subsidiëren van een deel van de groenaanplant en de natuurlijke speelelementen.  Het laatste stuk financieren werd mogelijk dankzij de opbrengsten van verschillende acties op school (ijstaartenverkoop, moederdagontbijt, …)

BOS+ nam de coördinatie van de volledige heraanleg van het speelbos voor zijn rekening.  Het resultaat lijkt nu reeds heel mooi maar éénmaal alle planten goed aanslaan,  wordt het een prachtige omgeving waar jong en oud elkaar kunnen ontmoeten.  Er werden door de leerlingen, de leerkrachten en de ouders een 100-tal struiken, een 100-tal jonge boompjes, 4 grotere bomen, een 150-tal struiken met plukfruit, 75 rotsplantjes, een 100-tal vaste planten en nog wat kruiden aangeplant.

 

Zwervende gedichten in Basisschool met thema ‘natuur’

Het centrale thema van de voorbije week van de poëzie was NATUUR.  De leerlingen van het vierde leerjaar lieten zich door dit thema inspireren en schreven in de klas een natuurgedicht.  Het bijzondere aan dit schrijfgebeuren is dat de natuurgedichten van de leerlingen op diverse plaatsen in Woumen en omgeving werden opgehangen op openbare domeinen. Bij een rustbank, aan de rand van een speelpleintje, …  De toevallige lezers mogen het gedicht meenemen en op een andere plaats weer ophangen voor nieuwe lezers.  Er werden er vanuit Woumen reeds in Esen en Koekelare gesignaleerd. 

Voor de leerlingen van de klas van juf Ann is dit natuurlijk een fijn vervolgverhaal.  We zien ze hier fier pronken met hun prachtige natuurgedichten: Yarre Beerlandt, Elise Vanbiervliet, Lisa Vanhaverbeke, Isa Vanneste, Natalia Deleu, Jay-Lee Ostyn en Rachel Haelewyck achteraan, in het midden Emelie Verschelde, Sara Louwaegz, Laure De Maet en Marie-Julie Mackelberg en tenslotte vooraan Helena Debruyne en Quiten Simons.

Onderzoeksprofessor Guy Smagghe met roots in Woumen wereldwijd geroemd voor z’n studies over insecten

 Guy Smagghe wordt ereburger van Diksmuide

Guy Smagghe (53) kreeg tijdens een feestelijk moment officieel een oorkonde als ereburger van de stad Diksmuide. Normaal gezien had dat al vorig jaar moeten gebeuren, maar toen strooide corona roet in het eten. Smagghe, opgegroeid in Woumen, maakt(e) naam en faam in de wereld van de bioingenieurswetenschappen. Insecten kennen voor hem geen geheimen meer en die kennis wil hij ook graag delen in Diksmuide.

Smagghe, opgegroeid in Woumen, maakt(e) naam en faam in de wereld van de bio-ingenieurswetenschappen. Insecten kennen voor hem geen geheimen meer en die kennis wil hij ook graag delen in Diksmuide

Diksmuide koestert haar (gewezen) inwoners die zich op een of andere manier verdienstelijk hebben gemaakt. Onder meer baron Hugo Vandamme, ingenieur en ondernemer, en Anna Vuylsteke († 2017), pionier voor het toerisme in Diksmuide, kregen eerder al de titel van ereburger. Nu is het de beurt aan Guy Smagghe. Of beter gezegd professor, doctor én ingenieur, want die academische titels mag hij dragen, naast z’n vele andere (inter)nationale onderscheidingen en erkenningen. Beginnen doen we echter … bij het begin.

“Ik ben opgegroeid in Woumen bij mijn ouders Walter Smagghe en Agnes De Corte. Als kleuter liep ik school bij de ‘nonnetjes’ in Woumen, voor mijn lagere en middelbare school trok ik naar het Koninklijk Atheneum in de Grauwe Broedersstraat. Nadien ging het, zoals bij wel meer studenten, richting Gent. Ik volgde er de opleiding ‘landbouwkundig ingenieur’, nu beter bekend als bio-ingenieur. Ik leerde er ook m’n vrouw Betty kennen. We bleven meer dan tien jaar in Gent ‘plakken’, maar met drie kinderen werd ons huis daar wat te klein. Ondertussen wonen we in Temse. 

INTERNATIONALE ERKENNING ‘Wetenschappelijk onderzoek is internationaal’ is één van Smagghe’s motto’s en dat resulteerde in erkenning over de hele wereld. In 2012 werd hij als een van de jongsten ooit verkozen tot ‘Fellow’ van de prestigieuze ‘American Association for the Advancement of Science’ (AAAS), de grootste wetenschappelijke vereniging met veel Nobelprijswinnaars en ook uitgever van het topvaktijdschrift ‘Science’.” Daarnaast circuleert zijn naam ook op een lijst van meest geciteerde onderzoekers bij andere collega-onderzoekers én heeft hij vier eredoctoraten ontvangen in drie continenten: Afrika, Azië en Europa. Sinds vorig jaar maakt hij ook deel uit van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten (KVAB), een genootschap van excellente wetenschappers, kunstenaars en bedrijfsleiders. Zijn erelijst is te lang om op te noemen, Smagghe is duidelijk een Diksmuideling met wereldfaam.

PASSIE VOOR INSECTEN 
Zijn universitaire opleiding bezorgde hem, naast de liefde, ook de passie voor insecten. Hij specialiseerde zich via (post)doctoraatsonderzoek verder op het vlak van insecten- en landbouwwetenschappen en werd in 2002 benoemd tot onderzoeksprofessor aan de Universiteit van Gent. “Ondertussen doe ik al bijna 30 jaar onderzoek met insecten die belangrijk zijn voor de landbouw. Samen met mijn onderzoeksgroep zijn we uitgegroeid tot wereldwijde experts op het gebied van insectenonderzoek. De ambitie? Duurzame en innovatieve oplossingen integreren in onze moderne landbouw om die groener te maken en zowel plaaginsecten als gewasbescherming op een milieuvriendelijke manier aanpakken.

 KENNIS DELEN IN DIKSMUIDE 
Hoewel hij al een tijdje niet meer in Diksmuide woont, wil Smagghe zijn expertise maar wat graag delen. “Ik wil, uit interesse, m’n steentje bijdragen aan het bijenactieplan van de stad om hun leefomstandigheden te verbeteren door bijvoorbeeld een stuifmeelrijke en bijvriendelijke omgeving te creëren. Ook het afraden van het gebruik van pesticiden, en waar het kan zelfs pesticidevrije zones creëren, kan helpen. Samen met de dienst Openbare Ruimte wil ik ook mee nadenken over concrete acties zoals een aangepast maaibeheer of bijvriendelijk beheer van braakliggende terreinen en graslanden. Misschien kan dat ook aansluiten bij natuurzones langs de IJzer en De Blankaart. Recreatie, mobiliteit en landbouw in harmonie.”

Insecten kennen voor hem geen geheimen meer en die kennis wil hij ook graag delen in Diksmuide.

Bron: Stadsmagazine Diksmuide - december - 2021

GERELATEERDE BERICHTEN 

Professor Smagghe Ugent gekozen als lid van grootste internationale wetenschappelijke vereniging

 De Gentse professor Guy Smagghe is door de American Association for the Advancement of Science (AAAS) verkozen tot ‘Fellow’ op basis van zijn wetenschappelijke bijdragen over de rol van insecten in de landbouw. Professor Smagghe is verbonden aan de vakgroep Gewasbescherming van de Universiteit Gent en is pas de tweede Belg die deze eer te beurt valt.De American Association for the Advancement of Science is de grootste internationale wetenschappelijke vakvereniging ter wereld en geeft ook het toptijdschrift Science uit.

De AAAS werd opgericht in 1848 en selecteert sinds 1874 een aantal zogenaamde Fellows. Dit zijn wetenschappers  bijna uitsluitend uit de VS afkomstig _ met bijzondere verdiensten binnen hun vakgebied. Prof. Smagghe is momenteel de tweede Belg die zich Fellow mag noemen, na biochemicus professor Christian De Duve die in 1974 een Nobelprijs won. Onder de AAAS Fellows zijn trouwens meerdere Nobelprijswinnaars, wat de hoge kwaliteit en uitstraling van de AAAS onderlijnt.

De ceremoniële overhandiging van de titel zal plaatsvinden tijdens de jaarlijkse algemene conferentie van de AAAS in Vancouver in februari 2012.

Prof. Smagghe is onderzoeksprofessor binnen de faculteit Bio-ingenieurswetenschappen van de UGent. Zijn interesse gaat zowel naar fundamenteel als toegepast onderzoek op het vlak van insectenfysiologie en de bestrijding van plaaginsecten. Er wordt gewerkt met schadelijke en nuttige insecten die van belang zijn in de landbouw, zoals rupsen, kevers, bladluizen en hommels.

Professor Smagghe en zijn onderzoeksgroep verrichten origineel basisonderzoek om de mechanismen van groei en ontwikkeling bij insecten te ontrafelen. Er gaat bijzondere aandacht naar het unieke ontwikkelingsproces van metamorfose waarbij een insect een volledige gedaanteverwisseling ondergaat (bijvoorbeeld van rups over pop tot adult). Het onderzoek richt zich op de verschillende niveaus; van DNA tot het ganse insect. Hierbij wordt gebruik gemaakt van klassieke en meer moderne biotechnologische technieken zoals RNA-interferentie. Daarnaast wordt ook gekeken naar de ecologische rol van insecten en de interacties met hun leefomgeving. Hier ligt de nadruk vooral op hommels die zorgen voor de bestuiving en dus de productie van vele landbouwgewassen.

In het luik toepassingsgericht onderzoek wordt ook ijverig gezocht naar nieuwe interessante insect-specifieke receptoren en nieuwe natuurlijke componenten die bruikbaar zijn binnen een duurzame en milieuvriendelijke gewasbescherming. Het credo van prof. Smagghe en zijn onderzoeksgroep is: “Passie voor onderzoek ten dienste van de samenleving”.

Bron:  Het Nieuwsblad 

UGENT-PROF TOEGELATEN TOT GENIALE MENSENCLUB

 De American Association for the Advancement of Science verkoos professor Guy Smagghe tot Fellow, en dat is geen klein bier. Hiermee voegt hij zich namelijk bij een hele resem topwetenschappers, al dan niet met Nobelprijs.

 De AAAS is ’s werelds grootste wetenschappelijke vakvereniging en tevens uitgever van het prestigieuze tijdschrift Science. Ze selecteert haar Fellows op basis van bijzondere bijdragen in hun vakgebied. Professor Smagghe is de tweede Belg die deze eer te beurt valt – Nobelprijswinnaar Christian de Duve ging hem vooraf – en dankt dit aan zijn kennis over insectenfysiologie en de bestrijding van plaaginsecten. Samen met zijn team van 25 onderzoekers houdt hij zich bezig met zowel fundamenteel als toegepast werk. Ze werken enerzijds aan onderzoek om plaaginsecten de wereld uit te helpen, maar anderzijds helpen ze hommels — de goeierds die voor de bestuiving van gewassen zorgen en ons zo voorzien van eten — aan de beste overlevingskansen. U hoort het al: een multidisciplinaire duizendpoot.

Net terug van Vancouver, waar hij een rozet opgepind kreeg door de voorzitster van de AAAS, zit professor Smagghe alweer achter zijn bureau. Daar is hij omringd door papierbergen, potjes eetbare rupsen en een exemplaar van Rupsje Nooitgenoeg.

Waar komt uw interesse voor insecten vandaan?

“Wat mij steeds mateloos geboeid heeft, is de metamorfose die insecten ondergaan. Hoe een rups een vlinder kan worden, vind ik fantastisch. De film Erik of het klein insectenboek wakkerde in mijn kindertijd de interesse aan, en toen ik wat ouder was, vond ik ook Kafka’s Metamorphosis geweldig. Later ben ik dan bio-ingenieur gaan studeren, en tijdens het schrijven van mijn thesis over het hormoon dat de vervelling bij insecten — en dus de metamorfose — induceert, had ik de smaak echt te pakken. Nu ben ik gefascineerd door het vergelijken van verschillende insecten. Om die reden houd ik me bezig met meerdere insecten, waar andere onderzoekers zich meestal op één organisme focussen.”

Een van de onderzoeken die u en uw team nu voeren, draait rond het uitschakelen van de coloradokever, die ravage aanricht op aardappelvelden overal ter wereld. Hoe gaat dit in zijn werk?

“Coloradokevers voeden zich met de bladeren van de aardappelplant, die kalium bevatten. Dat bracht ons op het idee om de celmembraanpompen, die ervoor zorgen dat de kaliumbalans in de cellen van de coloradokever op punt blijft, plat te leggen. Dat kunnen we doen door te werken met RNA-interferentie. Concreet wil dat zeggen dat als de coloradokever dan zo’n plant begint te verslinden, hij een construct binnenkrijgt dat ervoor zorgt dat een van de genen die het goed werken van deze pomp garandeert, niet tot expressie komt. Op deze manier ligt de kever binnen de dag op zijn rug.”

Wat onderscheidt deze techniek?

“Het grote voordeel van deze methode is dat we hier aan selectieve bestrijding doen. De coloradokever sterft, maar deze middelen zijn onschadelijk voor de mens en andere eventueel nuttige insecten. Zo’n specifieke aanpak verschilt helemaal van het nattevingerwerk dat vroeger vaak werd toegepast — de universeel inzetbare, toxische pesticiden van weleer raken stilaan in onbruik.”

Doordat ze instaan voor de bestuiving van gewassen, zijn hommels nuttige insecten en daarom neemt u ze ook onder de vleugels. Wat doet u om ervoor te zorgen dat ze hun werk optimaal kunnen uitoefenen?

“Momenteel zijn we met tests bezig die bekijken of chemicaliën die gebruikt worden in de landbouw wel compatibel zijn met de hommels. Ook bekijken we welke bacteriën zich allemaal in hun darmen bevinden. Als we hieruit dan de goede bacteriën kunnen isoleren én ze ook nog eens kweekbaar blijken te zijn, kunnen we door toedienen van deze probiotica streven naar een betere algemene gezondheid van de hommels, wat iedereen ten goede komt. Nu zijn we nog met het fundamentele werk bezig — is deze darmflora gelijk bij alle hommels, wat is de functie van elke bacterie — maar dit werk valt zeker revolutionair te noemen.”

Bron: HET BLAD VAN BITS — Schamper is het studentenblad van de Universiteit Gent –  Clara Casert – foto Kristin Van Damme 

Redactie: Bertrand Vande Ginste - www.woumen.eu

3 Koningen op stap in Woumen

Op initiatief van de WK©G en de Gezinsbond waren op zaterdag 8 januari de 3 koningen terug talrijk aanwezig om de Woumenaars met een bezoekje te vereren.  Ondanks het barre weer trokken een 30-tal koningen doorheen het dorp om een mooie afbeelding van de koningen aan de bewoners te bezorgen.  Naast het vele lekkers mochten ze ook 190 euro in ontvangst nemen.  Dit wordt geschonken aan Missio voor kinderen die het veel minder goed hebben dan hier.

Bewonderenswaardig - Walter en Regina fietsen steeds op zes wielen

Walter Deklerck en Regina Carrette wonen in de Pollaertstraat in Woumen en maken al hun fietstochten met een driewieler.  In de loop van het voorbije jaar fietsten ze samen zo’n 1300 km bij elkaar. Gemiddeld maken ze tweemaal per week een tochtje van om en bij de 20 km.  De twee jaar oude, gekochte driewieler van Regina -bijna ter vergelijken met een dure  ligfiets (n.v.d.r. kostprijs ruim € 6000)- biedt haar ondanks de knieprothese de kans om verder te blijven fietsen daartegenover fiets Walter reeds 40 jaar op zijn volledig zelf gemaakte fiets in de omgeving van de Blankaart.

 

Walter Deklerck bouwt speciale fietsen op maat: “Ik wil de mensen gelukkig maken”

Waarom fiets jij reeds zolang met een driewieler?

In 1968 toen ik reeds vijf jaar als mecanicien bij Inco werkte, liep ik bij een arbeidsongeval heel erge kwetsuren op.  Ik was twee jaar arbeidsongeschikt maar het ergste was dat ik mijn gehoor definitief kwijt verloor.  Toen ik terug aan de slag kon, werd ik aangesteld als magazijnier wisselstukken.  Ik beheerde er de ruim 10 000 wisselstukken –van het kleinste vijsje tot zware motoren- efficiënt en dat alles zonder computer.  Door mijn arbeidsongeval was ik niet alleen doof geworden maar was er ook een storing opgetreden in mijn evenwichtsorgaan zodat ik niet meer met een normale fiets kon rijden. Dit zette mij aan het denken en via een collega vernam ik dat er driewielers bestonden voor volwassenen. Na wat speurwerk kwam ik bij een gespecialiseerd fietsenmaker van Dominiek Savio in Gits terecht.  Ik zei de man dat ik zo’n fiets voor mezelf wilde maken maar hij lachte mijn voorstel weg met een simpele ‘dat kunt gij niet’.  Ik beet mij in de uitdaging vast en korte tijd later was mijn eerste driewieler klaar.  Uit de fouten van mijn proefstuk leerde ik heel wat en zo ontwierp ik een tweede model dat fantastisch was.   

 Dus was jouw handicap een aanleiding om fietsenmaker te worden !

Inderdaad, ik volgde in avondonderwijs een cursus fietsenmaker en tijdens de laatste jaren dat ik in de melkerij werkte, was ik fietsenmaker in bijberoep.  Mond aan mond reclame zorgde ervoor dat mijn zaak langzaam maar zeker goed draaide.  Momenteel is de vraag naar fietsherstellingen heel hoog –omwille van corona wordt er veel meer gefietst- en kan ik mijn dagen ruimschoots vullen.

Ontwerp je nog steeds fietsen op maatwerk?

Op vraag van klanten maak ik fietsen die voldoen aan specifieke eisen: een driewieler met twee wielen vooraan daar de persoon de breedte van de achterwielen moeilijk kan inschatten, een driewieler tandem waar men naast elkaar zit i.p.v. achter elkaar, … maar ook curieuze circusfietsen voor een klant die als clown optreed in een circus.

Mijn grootste uitdaging is nog altijd een geschikte fiets te maken voor mensen met een fysieke handicap.  Zo rijden er heel wat van mijn fietsen rond in De Vleugels –het vroegere MPI- in Klerken en Dominiek Savio.  Via mijn website krijg ik veel vragen uit zowat heel het land om een aangepaste fiets te maken voor zoon of dochter zodat die alléén of samen met een ouder kan fietsen.

“Ik gebruik graag de uitdrukking - Een boer gaat ook na een mislukte oogst opnieuw zaaien”

 Zo’n fietsen zijn dan toch erg duur?

Indien ik mijn uren zou rekenen dan zijn zo’n modellen inderdaad onbetaalbaar

Gelukkig is er ook een Vlaams Fonds voor personen met een handicap die tussenkomen in de kosten.  Als er geen tussenkomst mogelijk is, reken ik praktisch niets aan voor mijn werk. Ik koester dan het aangename gevoel dat ik opnieuw iemand heb kunnen helpen en vooral gelukkig heb gemaakt.

 Na vele jaren kreeg je wonderbaarlijk je gehoor terug?

Toen ik reeds doof was ontmoette ik mijn echtgenote in danszaal Tyrol in Diksmuide.  Ik hoorde haar wel niet maar was er smoorverliefd op.  Via liplezen verstonden we elkaar wonderwel en na 155 dagen waren we reeds gehuwd.  In het begin van dit millennium vernam ik dat men met een onderhuids inplanting mensen terug het gehoor kon schenken.  Ik informeerde mij hiervoor in het ziekenhuis van Antwerpen.  Ondanks dat er maar 5% slaagkans was, waagde ik het toch.  Ik was één van de eerste in België die het cochleair implantaat (ook bionisch oor genoemd) kreeg.  Na veel oefenen en veel hulp van mijn collega’s op het werk en van mijn echtgenote en vrienden ontwikkelde ik langzaam terug mijn gehoor.  Ik hoorde na 32 jaar huwelijk voor het eerst de stem van mijn vrouw Regina. Wat een nieuwe wereld opende zich voor mij.  We mochten vorige maand ons gouden jubileum vieren en al bij al hoorde ik de stem van mijn lieve vrouw nog steeds niet teveel lachte Walter.

 

Heb je naast die fietsmicrobe nog andere hobby’s?

Vijfentwintig jaar geleden verongelukte onze dochter Mieke en sindsdien draag ik mijn steentje bij in de vereniging van verongelukte kinderen. Ik lijstte alle plaatsen op waar Save borden werden geplaatst.  Elk bord is verbonden met een plaats, de naam en de leeftijd van het slachtoffer.  Na een tocht van 800 km kon ik de 58 borden catalogeren en zo voor de nabestaanden een hulp zijn in het verdriet.

 

Lees ook?

>>>> INTERVIEW, met Walter – Tijdschrift  Blankaartklok juni 2004 (klik hier)

walterdeklerck@skynet.be

 Redactie: Bertrand Vande Ginste - www.woumen.eu

Jeugd Rode Kruis Diksmuide zet bewoners ‘WZC Zilvervogel’ in de bloemetjes

Tijdens deze corona pandemie werd het Rode Kruis, samen met de andere Diksmuidse goede doelen, door 'corona project' in de watten gelegd met cadeaubonnen. Op die manier werd het mogelijk gemaakt in deze moeilijke tijden mensen een hart onder de riem te steken.

Jeugd Rode Kruis koos ervoor om bewoners van de Diksmuidse wzc een bloemetje te schenken. In ‘WZC Zilvervogel Woumen’ kregen de jongeren de kans om de kerstrozen persoonlijk te overhandigen en een praatje te slaan met enkele bewoners. De dankbaarheid was dan ook groot en enkelen noemden ons bezoekje zelfs een lichtpuntje in deze donkere periode! Hartverwarmend dus voor jong en oud.

 

Foto: Bovenaan bemerken we Sami, een bewoner, Benjamin en Iliana en onderaan zien we Willy, Sara en Casey.

 www.zilvervogel.be

Proficiat !

 Redactie: Bertrand Vande Ginste - www.woumen.eu

 

Volledig bemeubelde assitentiewoning als nieuw aanbod van WZC Zilvervogel Woumen

Iedereen maakte het zeer waarschijnlijk van dichtbij of veraf mee dat iemand uit de familie, vrienden- of kennissenkring na een ziekenhuisopname te snel naar huis wordt doorverwezen.  Wat nu?  De huidige woning is niet aangepast, eenzaamheid dreigt voor de persoon, voor zichzelf zorgen lukt (nog) niet, …

Woonzorgcentrum Zilvervogel Woumen probeert met een nieuw innovatief initiatief op die vraag een concreet alternatief aan te bieden.  In de assistentiewoningen in de Woumenweg heeft men een flat volledig bemeubeld.  Men kan onmiddellijk en zonder verhuis van meubilair of pakken administratie zijn intrek nemen in deze ruime, luchtige flat die voorzien is van alle comfort. Van open keuken tot televisie, van ruime slaapkamer tot piekfijne badkamer, van gezellige zithoek tot aangenaam balkon, … alles is voorzien.  De dagprijs bedraagt € 31,30 en omvat alle denkbare dienstverlening: energieverbruik, permanente tussenkomst bij noodoproepen, deelname aan wekelijkse activiteiten, gebruik en onderhoud van binnentuin, afvalverwijdering, collectieve verzekering,…

Voor de hopelijk vele toekomstig bewoners wordt het misschien een eerste stap naar een permanentverblijf in één van de overige assistentiewoningen in hetzelfde complex die allemaal toegankelijk zijn voor alleenstaanden en koppels.

We zien Kathleen Maes, sociale dienst, en Delphine Bouwet, campusdirecteur Zilvervogel Woumen in de bemeubelde assistentiewoning.

 

Wie kennis wenst te maken met dit nieuwe concept kan een  afspraak voor een bezoek op maandag en donderdagnamiddag maken. 

Bel naar  051/500248 of stuur een mail naar socialedienst.woumen@zilvervogel.be

Redactie: Bertrand Vande Ginste - www.woumen.eu

Archeologen vinden Romeins brandrestengraf en aardewerk te Woumen

Archeologen hebben bij opgravingen langs de Steenmolenbeekwegel, nabij het valleitje van de Steenmolenbeek (*) enkele opmerkelijke vondsten uit de Romeinse tijd gedaan die dateren van ongeveer, 57 v.Chr. tot 406 n.Chr. (**) 

Film

Drie archeologen: Raph De Brant, Yelmer Debouck en Emiel Vandewalle van het erkende archeologisch bedrijf  Ruben Willaert uit Brugge (Sint-Michiels) groeven er een Romeins brandrestengraf met een aarden gift schaal op. 

Romeinen cremeerden hun overledenen en begroeven de assen samen met enkele persoonlijke bezittingen van de overledene. Deze persoonlijke bezittingen gaf men met de overledene mee voor in het hiernamaals.

De vermoedelijke ouderdom van het brandrestengraf is 1.600 tot 1.900 jaar (bijna 2.000 jaar). Het is de eerste keer dat er dergelijke archeologische resten uit die tijdsperiode in Woumen en omstreken werden gevonden.

De houtskoolrijke brandresten en het aardewerk werden verder onderzocht door de dienst Archeologisch Erfgoed.

Overzichtsfoto van het uitgevoerde onderzoek, genomen vanuit het zuid-zuidoosten, met de kerk van Woumen op de achtergrond en de IJzertoren te Diksmuide aan de horizon.

Het onderzoeksgebied is ca. 2,99 ha groot en de gele cirkel duid het Romeins brandrestengraf aan.

>>> Fotoalbum (klik hier)

Het archeologisch onderzoek werd uitgevoerd door archeologen van Ruben Willaert nv, vertegenwoordigd door Raph De Brant (erkend archeoloog /veldwerkleider) en Yelmer Debouck (RTS, archeoloog) en Emiel Vandewalle (archeoloog).

Vanwege de ligging nabij de frontlinies van WOI diende bij werkzaamheden op het terrein rekening gehouden te worden met de aanwezigheid van niet-ontplofte geschutsmunitie. De mechanische graafwerken werden begeleid door een OCE-deskundige, teneinde de fysieke integriteit van het uitvoerend personeel te garanderen.

Tijdens de terreinevaluatie werden 125 sporen geregistreerd, waarvan 9 natuurlijke en 116 antropogene. De antropogene betroffen 48 recente sporen, met onder meer drainage, en 68 archeologische. Het gaat voornamelijk om grachten en greppels, 41 sporen en bomkraters uit de Eerste Wereldoorlog, 20 sporen. Er werden ook 6 kuilen en 1 brandrestengraf aangetroffen.

Romeins brandrestengraf, ovaalvormig spoor van 1,04m op 0,78m. Het graf werd herkend aan de aanwezigheid van een houtskoolrijke band in één van de zijden en de aanwezigheid van aardewerk.

>>> Fotoalbum (klik hier)

De aarden gift schaal bestaat uit 10 fragmenten, waarvan 8 passende bodemfragmenten in reducerend gebakken handgevormd aardewerk met verschraling met zwarte chamotte (479,7 g).

Er werden 5 randscherven en 29 wandscherven ingezameld uit de zeefstalen. Het betrof scherven in een zeer fijn, gedraaid, reducerend gebakken baksel. Het was zandig verschraald en bleek sterk verbrand (19 g). Het gaat zeer waarschijnlijk om een kleine container die mee op de brandstapel werd verbrand. 

Deze vondst betrof fragmenten van ijzeren nagels die uit de vulling van het brandrestengraf werden gerecupereerd. Het gaat om 11 fragmenten (30 g).

Wandfragment in steengoed en werd aangetroffen in spoor 62, een NNW-ZZO-georiënteerde gracht, in de lengterichting van de huidige percellering.

Wandscherf in grijs, gedraaide aardewerk, met een zandige verschraling (21 g). Het werd niet in een spoor aangetroffen maar wel vlak naast het brandrestengraf. Het lijkt echter niet overeen te komen met het vondstmateriaal uit het brandrestengraf zelf.

Wandscherf in oxiderend gebakken, gedraaid met nog een sterk verweerd glazuurfragment (11 g). Het werd aangetroffen in spoor 52, een NNW-ZZO-georiënteerde greppel.

41 sporen en bomkraters uit de Eerste Wereldoorlog

Tijdens het proefsleuvenonderzoek werden voornamelijk agrarische off-site sporen aangetroffen die gedateerd kunnen worden in de nieuwe en nieuwste tijd. Enkele bomkraters en resten van munitie zijn te dateren in de Eerste Wereldoorlog, op basis van de luchtfoto’s gaat het voornamelijk om sporen van Belgische artilleriebeschieting te dateren rond de Derde Slag om Ieper. Het gaat om enkele grotere bomkraters aangevuld met meerder kleine, ondiepe.

In totaal werden 20 bomkraters aangetroffen in het archeologisch vlak. Het ging meestal om vrij kleine exemplaren.

De aangetroffen bomkraters zij niet zichtbaar op de luchtfoto van 1916 en komen voor op de luchtfoto van 22 maart 1918. Ze zijn vermoedelijk dus te situeren in de Derde Slag om Ieper, deze zone werd vermoedelijk door het Belgische leger beschoten. De aangetroffen munitie was divers maar met een duidelijke aanwezigheid van ogieven van de ‘Obus à mitraille met een fusée à double effet’, waarvan er 5 werden aangetroffen op 9 munitie-gerelateerde vondsten. 

Het betreft hier, gezien de periode en locatie, vermoedelijk projectielen afkomstig van Belgisch geschut, maar van Franse makelij.

Het beperkte aantal bomkraters in de werkputten in vergelijking met de bomkraters op de luchtfoto doet vermoeden dat de meeste vrij ondiep waren. De harde ondergrond biedt hier mogelijk een verklaring.

10 onderdelen van geschutsmunitie

>>> Fotoalbum (klik hier)

Britse artilleriegranaat die werd aangetroffen in de vulling van een bomkrater, spoor 3, het betrof een afgevuurde Britse 18-pounder granaat.

Lederen schoenfragmenten aangetroffen in en bij een bomkrater.

Duitse afgevuurde geschutsmunitie, 15 cm.

Frans-Belgisch ogief van een 'Obus de 95mm à mitraille'. Het gaat om het bovenste deel van een schrapnelgranaat van Franse makelij maar vermoedelijk door het Belgische leger verschoten.

.

Ontsteker van Frans-Beglsiche mortiermunitie. Deze werd door metaaldetectie opgespoord.

Afgevuurde Frans-Belgische 75 mm

Ogieven van Frans-Belgische geschutsmunitie, de 'Obus de 95 mm à mitraille'.

>>> Fotoalbum (klik hier)

(*) Landschappelijke en aardkundige situering Landschappelijke situering

Landschappelijk is het plangebied gelegen in de zandstreek.

Het grondgebied van Woumen situeert zich op de overgang van de grachtenrijke polders, de zogenaamde broeken van Woumen en de hoger gelegen uitlopers van de Midden-West-Vlaamse Heuvelrug, ook wel Rug van Westrozebeke genoemd. Deze rug strekt zich uit van Esen, nabij Diksmuide tot Zillebeke, nabij Ieper, als uitloper van het West-Vlaamse Heuvelland.

De belangrijkste waterlopen zijn de Houten Sluisvaart en de Stenen Sluisvaart die de Blankaartvijver ten zuiden van de broeken (ca. 67 ha) met de IJzer verbinden. In deze twee waterlopen monden kleinere waterlopen uit zoals o.m. de Walevaart, de Kerkebeek, de Noordkantvaart. De Blankaartvijver wordt op zijn beurt voornamelijk vanuit de hoger gelegen zandleemstreek gevoed door de Velkelokerbeek, de Ronebeek en de Steenbeek. Het plangebied zelf is gelegen tussen deze west-oost georiënteerde beekvalleien. Ca. 500 meter ten noorden loopt de Kerkebeek, precies ten zuiden loopt de Steenmolenbeek.

Het plangebied is gelegen op een hoogte die schommelt tussen de 6.2 en 7.8 m TAW. Het terrein helt duidelijk af in westelijke richting.

Hydrografisch is het plangebied gelegen in het IJzerbekken (deelbekken: Blankaart).

Geologie

Het projectgebied is tertiairgeologisch gelegen in het Lid van Kortemark (Formatie van Tielt). De Formatie van Tielt bestaat uit een fijn zandig en zandig marien sediment.

Het oudste lid is het Lid van Kortemark en bestaat uit horizontaal gelamineerd fijn zandig grof silt en kleiig-siltig zeer fijn zand. Het is afgezet in de overgangszone tussen de buitenkust en de open shelf."2

Op de quartairgeologische kaart staat de omgeving van het projectgebied gekarteerd als

Type 1. Dit type vertegenwoordigt een eolische afzetting van het Weichseliaan tot mogelijk Vroeg-Holoceen (zand tot zandleem). Deze afzetting kan eventuele hellingsafzettingen van het Quartair bevatten.

Bodem

De bodemkaart geeft op het overgrote deel van het onderzoeksgebied een matig natte zandleembodem weer. In het zuiden van het onderzoeksgebied langs de naamloze waterloop wordt een colluviale bodem weergegeven.

Het bodemtype Ldcz is een matig natte zandleembodem met sterk gevlekte, verbrokkelde textuur B horizont met sedimenten die lichter of grover worden in de diepte. De bouwvoor is donker grijsbruin en onder de Ap komt een bleekbruin uitgeloogde horizont voor die aan de contactzone met de textuur B zwakke roestverschijnselen vertoont. De textuur B is verbrokkeld, sterk gevlekte en door oxidoreductieverschijnselen met bruinrode en grijze vlekken doorweven. Het materiaal wordt soms zwaarder of zandiger in de diepte. Op wisselende diepte komt dikwijls het Tertiair substraat voor. Roestverschijnselen beginnen globaal in het bovenste deel van de textuur B.

Het bodemtype Ldp is een matig natte zandleembodem zonder profiel. Het is een colluviale grond gekenmerkt door een laag recent geërodeerd sediment. Op geringe tot matige diepte komt vaak een textuur B voor of een Tertiair substraat. Het colluviaal dek onderscheid zich van het autochtoon zandleem door de aanwezigheid van kleine houtskool- en baksteenrestjes. Roestverschijnselen beginnen tussen 50 en 80 cm.3

(**) Het Romeinse Rijk bestond van 753 voor Christus tot 476 na Christus. Het viel in 285 na Christus uit elkaar in het West- en Oost-Romeinse Rijk. Het West-Romeinse Rijk werd veroverd door een hoop Germaanse stammen, maar het Oost-Romeinse Rijk bestond onder de naam het Byzantijnse Rijk nog tot 1453. De hoofdstad was sinds 330 na Christus Constantinopel. Op zijn hoogtepunt besloeg het Romeinse Rijk een gebied dat van Schotland tot Iran liep en van Midden-Duitsland tot Zuid-Egypte.

>>> Fotoalbum (klik hier)

Bron: Verslag van resultaten (deel 1 & 2) erkend archeologisch bedrijf  Ruben Willaert uit Brugge (Sint-Michiels) 

Met dank aan: archeologen: Raph De Brant, Yelmer Debouck en Emiel Vandewalle 

Redactie: Bertrand Vande Ginste - www.woumen.eu

Foto's: Raph De Brant - Bertrand Vande Ginste

Film: Bertrand Vande Ginste

Bedank, het was voor mij een voorrecht om deze opgravingen te mogen volgen!